Soep voor gure herfstdagen

Pompoen – Pastinaak

De gure herfstwind is deze dagen niet mals. Dikke truien en regenjassen zijn dagelijkse kost. Geen weer om een hond door te jagen. Lekker-binnen-blijf-weer is het. Weer om jezelf op te warmen aan een heerlijke kom zelfgemaakte herfstgroentesoep.  So, that’s what I did.

Ingrediënten:

  • 500 gr. Pastinaak
  • 1 kg Pompoen
  • 2 Uien
  • 1 Zoete paprika
  • 1 Blokje magere kippenbouillon
  • Vetstof: nootje boter of wat olijfolie
  • Zout en zwarte peper, paprikapoeder en salie

Ik schonk mezelf een goed glas wijn in en begon met het pellen en in stukjes snijden van de ui. De rest van de groenten ondergingen hetzelfde procédé. En dan, stoven maar!

Een weinig boter of wat olijfolie laten smelten en dan alvast de ui toevoegen. De ui aanstoven tot die wat glazig wordt, dan mag de paprika erbij. Tussendoor een viertal keer goed schudden met het paprikapoeder (met de kleine gaatjes), kruiden met een stevige snuif zout (ben ik wel fan van) en zwarte peper naar smaak. Let er ook op dat je vuur niet te hoog staat (ong. 70% van de capaciteit).

Na een kleine 5 minuten mag je de pastinaak toevoegen en alles goed mengen. Kort daarna kan ook de pompoen de pot in. Het geheel nog wat bij kruiden met bovengenoemde kruiden en wat salie (2 keer schudden) en daarna goed laten stoven (ong. 20 minuten). Vergeet niet geregeld om te roeren want deze groenten branden nogal makkelijk aan.

Na 20 minuten het stoofsel ruim onder water zetten (ong. anderhalve liter) en aan de kook brengen (het vuur mag de hoogte in). Dit geheel zo’n 10 minuten laten doorkoken en een blokje (magere) kippenbouillon toevoegen. De soep van het vuur halen en de mixer erin zetten. Mix tot je een smeuïge oranje soep bekomt. Als de soep wat te dik is, voeg dan nog wat water toe en breng opnieuw even aan de kook.

En proef! Heerlijk toch?

Tip: zet de soep een nachtje in de koelkast, dan kunnen de smaken verder in mekaar vervloeien. De volgende dag wordt het dubbel genieten.

Smakelijk!

Zeno – Brugge

Zeno – Brugge

Zeno’s legio. Er was Zeno die de grondlegger was van het stoïcisme, een filosofische stroming die van standvastigheid & zelfdiscipline een levensstijl maakte. Maar er was ook de Griekse wiskundige die bekend werd om zijn subtiele paradoxen.

Restaurant Zeno echter haalde de mosterd bij het hoofdpersonage uit ‘Hermetisch Zwart’ een boek van Marguerite Yourcenar. Deze Zeno is een arts, alchemist en reiziger die tijdens de 16de eeuw in Brugge leefde en een echte vrijdenker was. Chef Reinout Reniere wil in navolging van deze Zeno een voortrekker zijn in een vrije zoektocht naar smaken en bereidingen. Niets te maken met de stoïcijnen dus, maar wel met die subtiele paradoxen?

Ik moet toegeven dat ik mij twee weken na datum slechts vage flarden van de maaltijd herinner. Ja het was gezellig -geloof me zo vrouwen ondereen dat is best gezellig- én lekker, maar ik moest teruggrijpen naar mijn nota’s en foto’s om mij te herinneren wat we precies gegeten hadden.

Bij het menu ‘l’Oeuvre de la Jeunesse’ kregen we de keuze tussen aangepaste bieren of wijnen. We waren zo vrij voor dit laatste te kiezen. Maar de bierdans konden we niet ontspringen. Een eerste amuse was een pittig soesje van kaas en bier. Ook in het brood had de chef verrassend genoeg bieren verwerkt. We kregen smaakvol brood met Guiness en met Brugse zot. Leuk!

Voorgerecht en hoofdgerecht waren eerder klassiek. Dat de bladeren ondertussen beginnen vallen merkten we ook in onze borden: wilde eend, knolselder, pompoen, pastinaak, koolraap. Herfstingrediënten goed  bereid, maar niet memorabel dus.

Het dessert was dit wel. Een goede chef kok slaagt erin om ingrediënten met een compleet uiteenlopende textuur en smaak te combineren tot een harmonisch gerecht. Chocolade en rode biet lijken mij op z’n minst uiteenlopend. Voila, onze subtiele paradox.

Op het bord kwamen diverse structuren: sorbetijs van rode biet, een stuk chocolade, gelei van rode biet, mousse van chocolade. De aardse smaak van de biet en de bitterzoetheid van de chocolade zorgden voor een bijzonder smaakpallet. Verrassend lekker. Hoeft niet gezegd dat dit dessert de maaltijd naar een hoger niveau verhief.

Zeno zorgde voor een geslaagde avond. Al heeft de chef nog niet gevonden heeft wat hij zocht, hij is op de goede weg. Met standvastigheid en zelfdiscipline blijven verder zoeken zou ik zeggen.

Schatteman – Hertsberge

Schatteman – Hertsberge

Er werd mij ingefluisterd dat Gregory Schatteman een sterk opkomend culinair talent is. Dit moest getest worden. Met een bende jeugdige lekkerbekken trokken we de bossen van Hertsberge in om er bij Schatteman het menu ‘Jong Keukengeweld’ uit te proberen.

Bij het binnenkomen deed het interieur van deze klassiek landelijke villa wat ouderwets aan. Gelukkig maakte de warme ontvangst van gastvrouw Marieke en haar team veel goed. Ook de kaart oogde veelbelovend.

Amuses vergezelden het huisaperitief en waren velerlei. Een praline van rode biet met een smeuïge vulling van forel barste open in de mond en was een waar smaakbommetje. Er volgden nog watermeloen met parmezaanroom en basilicum, preskop met brocolli & pickels en erwtencrème met geroosterde ui. Streekingrediënten prettig en pittig gecombineerd, we waren gecharmeerd!

Het voorgerecht ging op dit elan verder. De combinatie van de zilte sashimi van zeebaars met de bitterzoete radijs, zachte advocado en heerlijk zoute dashi, was mijn hoogtepunt. Met veel geduld legde de gastvrouw ons uit dat dashi een soort Japanse bouillon van gerookte tonijn en soja is. Boeiend om nieuwe smaken te ontdekken.

Het hoofdgerecht van eend met pruimen en pinda was wat braver. Luchtige aardappelmousseline met een kroketje van de billen van de eend vergezelden dit hoofdgerecht en zorgden voor wat extra punch. Degelijk maar niet memorabel.

Dessert werd geskipt, unaniem kozen we voor de kazen van kaasmeester Haspeslagh (Oostende). Het kaaskarretje kwam aangerold en hield halt bij elke disgenoot. De gastvrouw gaf eenieder met kennis van zaken uitleg over het royale assortiment.  Het was prettig en lekker natafelen, al misten we een passend glaasje wijn.

Schatteman biedt een fijne en ambitieuze keuken. Lichte gerechtjes met seizoensgebonden ingrediënten sieren de kaart en zorgen voor een variatie aan smaken op het bord. Het zachte prijsje van dit speciale menu was prettig voor onze jeugdige portemonnee. Spijtig dat weinig mensen hun weg naar Schatteman lijken te vinden. Het restaurant zat op zondagavond slechts halfvol. Misschien te diep verscholen in die Hertsbergse bossen?

http://www.restaurantschatteman.be

In de Pauze – Operabar

Afbeelding

Wij kwamen hier toevallig langs op een luie zaterdagnamiddag. Bij het binnenkomen viel de klassieke muziek ons onmiddelijk op. Het was meteen duidelijk: Dit is geen gewoon koffiehuis.  ‘In de Pauze’ blijkt een operabar te zijn, uitgebaat door tenor en operazanger Jonathan Rahman.

Een operabar, “Quoi?” hoor ik u vragen. Afgaande op onze impressies van ‘In de Pauze’ is een operabar een genoeglijke plek waar je fijn kan vertoeven met koffie, gebak en rustgevende klassieke (opera)muziek in de achtergrond.

We kozen voor de caipirinhathee (groene thee met limoen en stukjes munt) en de cappucino. Les Tartes de Françoises is er huisleverancier van het gebak, dus moesten we ook hiervan proeven. We hadden de keuze tussen chocoladetaart, cheesecake met koffie en een crumble van appel en peer. We kozen voor dit laatste. Het smaakte!

De gezellige atmosfeer droeg bij aan deze aangename verpozing. De inrichting van ‘In de Pauze’ is knus: fluwelen sofa’s, porseleinen postuurtjes, ouderwets theeservies en een wand met foto’s van de grote operasterren van weleer.  Het doet wat nostalgisch aan maar nodigt vooral uit om te gaan zitten – en ook te blijven zitten.

In ‘In de pauze’ kan je ook gewoon een pintje of een cocktail drinken. Bovendien worden er ook hartige boterhammen en quiches geserveerd, voor zij die meer rond het middaguur binnenwaaien. Op geregelde tijdstippen vinden er in deze operabar ook (klassieke) concerten plaats.

http://www.facebook.com/pages/Operabar-In-de-Pauze/205029202907570?fref=ts