Probably the best lasagne in the world

Ik heb sowieso echt een serieuze boon voor all things Italian, maar lasagne, dat is toch nog een verhaal apart. Met lasagne heb je gewoon eindeloos veel mogelijkheden. Bovendien tover je instant comfort food op tafel vergezeld door heerlijke geuren en gezelligheid in huis.

Het recept voor deze lasagne met spinazie, geitenkaas en tomaten werd geïnspireerd door Jeroen Meus. Ik wou oorspronkelijk zijn cannelloni met spinazie en ricotta maken. Cannelloni en ricotta had ik niet in huis, lasagnevellen en geitenkaas wel.  Het resultaat werd gesmaakt. Volgens een vriendin is deze lasagne  de beste die ze ooit at. Ik kan er dus niet omheen, het is zonder meer mijn plicht om dit recept met de wereld te delen. Kook, proef en oordeel zelf.

Ingrediënten

  • 1 zak spinazie
  • 2 potjes chavroux (of huismerk zachte geitenkaas)
  • Gemalen parmezaan
  • 2 uien
  • 2 teentjes look
  • 1 bakje kerstomaatjes
  • 800gr tomatenstukjes in blik
  • Scheut rode wijn
  • Olijfolie
  • Half koffielepeltje sambal
  • 15 blaadjes verse basilicum
  • Rozemarijn
  • Peper en zout
  • Lasagnevellen
Tomatensaus
Tomatensaus

De tomatensaus

Hak de uien en de look fijn. Was de kerstomaatjes en snij ze in vier. Doe wat olijfolie in de kookpot en fruit de uitjes samen met de look. Als de uitjes glazig zijn, voeg dan de sambal toe. Meng de sambal door de uitjes en blus met een goeie scheut rode wijn. Voeg nu ook de kerstomaatjes toe. Kruid dit mengsel met zout, peper, rozemarijn en de gekneusde blaadjes basilicum. Voeg na een vijftal minuutjes ook de tomatenstukjes uit blik toe. Laat het geheel een kwartiertje verder sudderen op een laag vuurtje.

Spinaziemengsel
Spinaziemengsel

Het spinaziemengsel

Was de spinazie en hak deze grof. Doe in een grote pot en voeg de geitenkaas toe. Roer deze door de gehakte (rauwe) spinazie tot de kaas er als het ware in gesmolten is. Voeg een grote handvol gemalen parmezaan toe en roer deze door het mengsel. Kruid met peper en zout naar smaak.
Lasagne
Lasagne

De lasagne

Ik werk altijd met lasagnevellen die je niet moet voorkoken, zo heb je geen geknoei. Neem een rechthoekige ovenschotel en bedek de bodem met een dun laagje tomatensaus. Leg hierop een laag lasagne. Schep er vervolgens een vingerdikke laag van het spinaziemengsel op. Druk zachtjes aan. Metsel verder met een laagje tomatensaus, lasagne, spinazie, … tot er niets meer overblijft. Zorg dat de bovenste laag tomatensaus is en werk af met geraspte parmezaan. Plaats de schotel in de oven en volg de instructies op de verpakking van de lasagne.

Snij in stukken en dien op. Smullen maar! Als je gasten hebt kan je deze lasagne perfect vooraf maken. Zo geniet je als gastvrouw of -heer ook echt onbezorgd van de avond.

Bitterzoet – Zonhoven

Dat het gezellig zou worden was een feit. We waren met de voltallige familie een weekend op stap in het verre Limburg. Traditioneel hoort bij dit soort weekends een etentje met de ganse bende in een goed restaurant. Ik dacht wel dat we onze goesting zouden vinden bij Bitterzoet in Zonhoven. Dit is een bierrestaurant dat de brouwsels van kleine Belgische brouwerijen centraal zet. Er wordt een bierdegustatiemenu aangeboden voor rond de 50 euro.

Chef Hilaire Spreuwers nam deel aan Jong Keukengeweld, een kwaliteitslabel zegt mijn ervaring. Ook is de chef niet alleen chef maar eigenlijk bouwkundig tekenaar. Hij leerde het culinaire vak in avondopleiding, toch wel een weloverwogen keuze me dunkt. Mijn nieuwsgierigheid was geprikkeld.

Bitterzoet - Interieur
Bitterzoet – Interieur

Bitterzoet is gevestigd in een gerestaureerde hoeve. Bij het openen van de deur schrok ik wel even. Was dit het restaurant van een veelbelovende jonge chef? Het interieur lag me niet zo…Het leek me een haastig samenraapsel. Op de tafels trokken de zwarte vilten onderliggers met barokke krullen onze aandacht. In de vuilnisbak ermee! Maar goed, we waren gekomen om te tafelen.

Ons aperitief bracht Malheur, een champagnebiertje. En Malheur was het. De ober had een onstabiele hand en morste een volledig glas Malheur over mijn moeder. Er heerste meteen grote verwarring en de ober in kwestie wist zichzelf niet echt een houding. Een excuus kon er ook niet vanaf. We kregen wel wat verse servietten en na even aandringen werd mijn moeder ook geholpen met het drogen van haar jurk.

Amuse met Livar - Pommes Moscovite - Rode Poon
Amuse met Livar – Pommes Moscovite – Rode Poon

Dan wel malheur in het glas, geen malheur in de borden. De amuses maakten terstond veel goed. Ravioli van wortel met kokkels en schuim van citroengras en een hapje met buikspek van Livar, krokant gebakken vlees met weelderige smaak (Limburgs kloostervarken – www.livar.be). Beide amuses waren vernieuwend, fijn en mooi gepresenteerd. Gelukkig een clash met de eerste indruk.

De culinaire toon was gezet. Het voorgerecht oogde hip en innoverend. Deed me spontaan denken aan de nieuwe Scandinavische keuken. De Pommes Moscovite waren witte keitjes, minimalistisch gepresenteerd met zwarte lompviseitjes en bieslook. De keitjeslook werd verkregen door de aardappelen met gekruide eetbare klei en calcium te bestuiven en ze vervolgens vijf uur lang te laten inbakken. Curieus en interessant proces, met mooi en lekker resultaat.

Bieren
Bieren

Ook het tussengerecht van pompoen, rode poon en eendenlever was smullen. Mooi gedresseerd bord waarin de smeltende eendenlever samenvloeide met de perfect gebakken vis. Over de biertjes die telkens bij de gerechtjes werden geserveerd kan ik helaas weinig zeggen. Ik was tot Bob gebombardeerd en moest het stellen met wat water. De disgenoten hadden wel veel lof over wat ze in het glaasje kregen.

Als hoofdgerecht koos ik voor de rog met kappertjes, groene, kool, pastinaak en waterkers. Ik kreeg een groot stuk vis dat klassiek was bereid. De mannen die het vlees kozen kregen filet van Mexicaanse dravers, wit & rood loof en doperwten. Beide gerechten waren zeer degelijk maar zouden net zo goed in de betere brasserie geserveerd kunnen worden. Smakelijk, maar geen waw-gevoel.

Rog - Filet van Mexicaanse dravers - Dessert
Rog – Filet van Mexicaanse dravers – Dessert

Het dessert gaf dat dan weer wél. We kregen de zoete exotische smaken van mangoijs en verse passievrucht, afgewisseld met frisse geleiblokjes gemaakt van groene thee. De plantaardige citrussmaak van de thee sloot naadloos aan op de sterke zoete smaken van het fruit. Een vinnig en prettig dessertje.

Besluit: zeer lekker gegeten. Prijs-kwaliteit is het bierdegustatiemenu bij Bitterzoet een échte aanrader. Er zit muziek in de borden, er wordt vernieuwing gebracht en het concept van een biermenu is leuk – en houdt dit menu voor een stuk ook betaalbaar. Echter, wat in het bord ligt clasht met de omkadering. Zowel aan het interieur, de sfeer als de bediening valt nog veel bij te schaven. Eens dat ook op koers zit ligt er een mooie toekomst voor Spreuwers en zijn team in het verschiet.

Dip it x 3

Dip it x 3!
Dip it x 3!

Ogen dicht en laat me je meevoeren langs drie uithoeken van de wereld. We reizen van het Midden-Oosten via Italië over Zuid-Amerika terug hierheen. Onderweg genieten we van drie delicieuze dipsauzen en hun toebehoren: hummus met pitabrood, pesto met focaccia en roquamole met nacho’s. Al aan het watertanden?

We beginnen ons culinair avontuur in het Midden-Oosten, in Israël, of in Libanon. Beide landen ruziën al jaren onderling over het ‘copyright’ op hummus. Het goedje dat al sinds de 12de eeuw gekend is in de Arabische wereld, werd pas in 1950 in Israël geïntroduceerd. In geen tijd werd het er razend populair, zo populair dat de Israëli’s het als hun nationale gerecht gingen beschouwen. Enkele producenten begonnen hummus bovendien als Israëlisch product te exporteren. Onterecht volgens de Libanezen die claimen dat de Israëli’s hun culinaire erfgoed kolonialiseren. Die Libanezen doen er ondertussen alles aan om hummus erkend te krijgen als officieel streekproduct, zodat de Israëli’s hummus niet meer als dusdanig kunnen verkopen. Een conflictueuze brij dus. Hieronder mijn versie van de feiten:

Hummus
Hummus met pitabrood

Ingrediënten:

  • 1 blik kikkererwten (400gr) + 2 eetlepels vocht
  • 1 eetlepel zure room
  • 1 teentje look
  • 4 eetlepels olijfolie
  • sap van 1 à 2 citroenen (naar smaak)
  • 1 koffielepel komijn
  • 1 mespunt paprikapoeder
  • 1 mespunt sambal oelek
  •  peper en zout
  • pitabroodjes

De bereiding is redelijk simpel. Gooi alles samen in de blender en mix tot je een smeuïge massa bekomt. Kruid indien nodig bij naar smaak. Serveer met gegrild pittabrood.

Volgende stop, Italië. Hier is er geen discussie, pesto is zonder twijfel Italiaans- al bestaat er ook een Franse variant nml. Pistou. Maar hier geen geruzie. Oorspronkelijk komt pesto uit de Noord-Italiaanse stad Genua. Dit is de klassieke pesto alla genovese.  Ondertussen kent pesto veel variaties: alla sicilianna, alla calabrese, alla goestjes:

Pesto met focaccia

Ingrediënten:

  • 5 eetlepels olijfolie
  • basilicumblaadjes: 3 handvol
  • vers geraspte Parmigiano: 1 grote handvol
  • pijnboompitten: 1 grote handvol
  • 1 teentje look
  • focaccia

Ook de bereiding van pesto is relatief eenvoudig. Opnieuw alles samen de blender in en hakken maar! Tot je, ja, pesto hebt. Als je houdt van een meer vloeibare textuur, voeg dan nog wat olijfolie toe. Vergeet niet om de geur op te snuiven, je waant je meteen onder de Italiaanse zon! Serveer de pesto met focaccia.

De laatste dip is zowaar nog eenvoudiger te maken want je hebt er zelfs de blender niet voor nodig. Dat is niet de enige reden waarom het eigenlijk mijn favoriet van de drie is. Alles met avocado doet me sowieso terugdenken aan een grandioze reis naar Mexico enkele jaren geleden. Bovendien wordt de klassieke guacamole in dit recept gepimpt met roquefort, een pittige schimmelkaas en absoluut één van mijn favoriete ingrediënten. Credits voor dit receptje gaan naar Nigella Lawson.

Roquamole met nachos
Roquamole met nachos

Ingredienten:

  • 100 gr. roquefort
  • 100ml zure room
  • 1 rijpe avocado
  • 2 lente-uitjes, fijngehakt
  • nacho’s

Verkruimel de roquefort en meng met de zure room. Prak hier de avocado bij tot je een luchtig lichtgroen mengsel krijgt. Roer de gehakte lente-uitje erdoor. Nacho’s erbij en dippen maar!

Met dit trio kan er weinig fout gaan. Ze zijn eenvoudig, klaar in een handomdraai en stuk voor stuk echte smaakbommetjes. Door ze te combineren is er bovendien voor elk wat wils. Deze dips zijn dan ook ideaal voor een avondje bijpraten onder vrienden met een hapje en een tapje. Toch net iets meer dan chips en wat borrelnootjes.

Lepelblad – Gent

Waar kan je in Gent een goede maaltijd nuttigen die ook betaalbaar is voor de studentenportemonnee? Toen mijn studerend zusje me deze vraag stelde stond ik toch even met mijn mond vol tanden. In Gent zijn er nogal veel restaurants waar het weegschaaltje prijs-kwaliteit mijns inziens niet reëel in evenwicht is. Even denken dus.

Ik was toch al een paar keer wel gevaren bij Lepelblad in Onderbergen. Volgens Wikipedia een vergeten keukenkruid dat veel vitamine C bevat, volgens de website www.lepelblad.be een restaurant waar creatief, vers, seizoensgebonden, gezond en origineel gegeten wordt in een sfeervol huiselijk kader. En de prijzen zijn er mild. Ik werd bedankt voor de tip en prompt ook uitgenodigd om mee te gaan proeven.

sfeervol huiselijk kader
sfeervol huiselijk kader

Lepelblad heeft een ongedwongen interieur met veel hout en warme kleuren. Aan de muur hangt een groot patchwork wandtapijt en we zien ook verschillende leuke schilderijtjes. Het sfeervolle huiselijk kader lijkt geslaagd.

De kaart biedt klassieke gerechten met een twist en zuiderse gerechten vaak gecombineerd met streekproducten. Ik houd het simpel vanavond en kies de salade geitenkaas met chutney van peer, gember en safraan. Tafelgenoten kiezen de Tajine met kip, wortel, gedroogde vijgen en couscous & spaghettini met gemengde paddenstoelen, gorgonzolaroomsaus en salie. Ik neem hierbij ook een glaasje Spaanse rode wijn dat heel attent door de ober aan tafel wordt ingeschonken.

tajine - slaatje geitenkaas - pasta
tajine – slaatje geitenkaas – pasta

Dinner is served. Ik krijg een bord met zeer veel groen, een hompje geitenkaas en een schaaltje compote. Naast me zie ik royale tajine’s en spaghettini’s dampen. Nooit afgaan op het uiterlijk is mij geleerd – al wil het oog altijd wat!- dus proeven maar. Het geitenkaasje smaakte wat flauw en de vele groene bladeren bieden weinig afwisseling. De Chutney van peer was wel lekker en zorgde voor wat meer schwung in mijn slaatje. Vers was het wel, gezond ongetwijfeld, creatief & origineel niet echt. Zelfde kan gezegd worden voor de tajine en de pasta. Degelijk & lekker, maar eerder eenvoudig en mainstream.

koffie & koekjes
koffie & koekjes

We namen tenslotte koffie en kregen er ook wat koekskes bij. Mijn zus koos daar bovenop nog een moelleux met een bolletje huisgemaakt vanille-ijs bij. Het mag gezegd dat het ijs echt lekker en fijn van smaak was. Ook de moelleux was perfect van textuur – wat toch geen sinecure is. Mooie afsluiter was het voor een gezellige avond met studenten en studentinnen in een sfeervol huiselijk kader. En met slechts €20 lichter hoor je mij niet (echt) klagen.